Aansprakelijkheid bij autonome drones op zee. Een rechtsvergelijkend onderzoek tussen het Nederlandse en Duitse aansprakelijkheidsrecht
De grootste aanleiding voor het ontstaan van het project is een verbetering van de werkwijze voor onderhoud van windturbines aan zee, specifiek in het Eemsdeltagebied. Op dit moment worden er nog bemande schepen en helikopters gebruikt voor controles en onderhoud. Dit is een erg kosten intensieve, gevaarlijke en weersafhankelijke werkwijze. Er zitten namelijk grote kosten aan het vervoersmiddel en het deskundige personeel dat hiervoor nodig is. Verder zijn er veel materialen nodig om de veiligheid van het personeel te waarborgen en is het door het weer soms onmogelijk om de werkzaamheden aan de windturbines uit te voeren.
Het doel van het SMAS-project is om met relatief kleine, op afstand bestuurbare schepen de drones naar de windturbines te vervoeren. Deze drones kunnen vervolgens opstijgen in de buurt van de windturbine en de inspectie of het onderhoud uitvoeren. Hierbij komen een aantal technische en juridische vraagstukken naar boven, waaronder de aansprakelijkheid voor de betrokken partijen van de drones bij deze gebruikswijze. Wat het vraagstuk met name complex maakt, is de mate van autonomie van de drones en de locatie van de windturbines in het grensgebied tussen Nederland en Duitsland.
Twee factoren maken de aansprakelijkheidsvraag complex: de mate van autonomie van de drones en de ligging van de windturbines in het Nederlands-Duitse grensgebied.
De aansprakelijkheidskwestie is van belang voor een aantal partners van het project maar voornamelijk voor de partij die de drones uiteindelijk in gebruik zal nemen. Voor het SMAS-project in zijn geheel is het van belang de juridische knelpunten in kaart te brengen voor toekomstige gebruikers zoals de windparkhouder. Hiermee worden juridische geschillen over schade die met de drones te maken hebben voorkomen en zijn de verantwoordelijkheden van partijen duidelijk. Het is dus simpelweg het doel om bij voorhand juridische vraagstukken te beantwoorden zodat de drones sneller in gebruik genomen worden door overeenstemming van partijen en eventuele schadekwesties sneller afgehandeld kunnen worden.
28 logische componenten over vier architectuurlagen, afgeleid uit vijf operationele scenario’s, voor zowel een plug-in- als een stand-alone-MCC.
Bekijk het resultaatActiefVervolg op de MCC Component Library: wat moet het schip zelf kunnen als een missie misgaat? Eisen, failsafes, redundantie en het camera- en communicatieconcept.
Lees de opdrachtOpenstaandOpenstaande opdracht voor een CMGT- of CMD-student: bouw iteratief de demo waarmee het consortium de missie van schip en drone concreet kan zien.
Lees de opdrachtNeem contact op met Zernike CollabSpace of bekijk de overige opdrachten binnen het SMAS-project.